...เสียงระฆังหง่างเหง่งวังเวงแว่ว 


สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา 


เห็นโยคีขี่รุ่งพุ่งออกมา


ประคองพาขึ้นไปบนบรรพต


... แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์


มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด


ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด


ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน


มนุษย์นี้ที่รักมีสองสถาน


บิดามารดารักมักเป็นผล


ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้คือกายตน


เกิดเป็นคนคิดเห็นจึงเจรจา


แม้ใครรักรักมั่งชังชังตอบ


ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา


รู้อะไรไม่สู้รู้วิชา


รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดีฯ


เจ้าจงไปเอาไม้เท้าเถิด... (จำไม่ได้แล้วครับ)